xxxSᴄʜᴏᴏʟ:Hogwarts School of Witchcraft and Wizardry xxxHᴏᴜsᴇ:Hufflepuff xxxYᴇᴀʀ/Class Of:Seventh/2069 xxxCᴜʀʀᴇɴᴛ Eᴍᴘʟᴏʏᴍᴇɴᴛ:Student xxxDʀᴇᴀᴍ Jᴏʙ:Potioneer
xxx𝒪𝒲𝐿 𝒮𝒸𝑜𝓇𝑒𝓈xxx xxxxxAstronomy ⇾ A xxxxxCharms ⇾ EE xxxxxDADA ⇾ EE xxxxxHerbology ⇾ O xxxxxHistory of Magic ⇾ A xxxxxPotions ⇾ O xxxxxTransfiguration ⇾ EE
xxxxxAlchemy ⇾ O xxxxxCursebreaking ⇾ EE xxxxxHealing ⇾ EE xxxxxWandless Magic⇾ O xxx𝒩𝐸𝒲𝒯 𝒮𝒸𝑜𝓇𝑒𝓈xxx xxxxxCharms ⇾ xxxxxDADA ⇾ xxxxxHerbology ⇾ xxxxxPotions ⇾ xxxxxTransfiguration ⇾
xxx𝓟𝒆𝓻𝓼𝓸𝓷𝓪𝓵𝓲𝓽𝔂xxx xxxxx⇾Friendly Great at talking to people, funny to a fault, and just a generally nice person to be around, Kavi doesn't have a problem with making and keeping friends. Everyone wants to be his friend. xxxxx⇾Intelligent It's not in necessarily a smart way, but Kavi retains a lot of facts about different things and also learns new skills pretty easily. He generally comes off sounding intelligent because he researches a lot of different topics. xxxxx⇾Observant Good at noticing things... It could be subtle changes in a person's demeanor to indicate they're angry or sad, or a book that's out of place on the shelf. He's great at finding the proverbial needle in a haystack. xxxxx⇾Follower Not usually one to be in the spotlight, Kavi prefers to be a follower rather than a leader. He's happy taking the subservient role and won't often speak out with new ideas. xxxxx⇾Loyal The kind of person you can count on, whether you need someone to help you move your furniture, someone you need to talk to, or someone to protect your secrets. You can trust that Kavi will be there to assist you. xxxxx⇾Athletic Having been a fan of playing football since he was a child, Kavi's developed a healthy love of all things sports. He enjoys going for runs and breaking a sweat.
xxx𝒟𝒾𝓈𝓁𝒾𝓀𝑒𝓈xxx xxxxx⇾ Being in the limelight xxxxx⇾ Staying still xxxxx⇾ Injuries xxxxx⇾ Winter xxxxx⇾ Bananas
xxx𝐻𝑜𝒷𝒷𝒾𝑒𝓈xxx xxxxx⇾ Football xxxxx⇾ Quidditch xxxxx⇾ Herbology
xxx𝒮𝓉𝓇𝑒𝓃𝑔𝓉𝒽𝓈xxx xxxxx⇾ Athletics xxxxx⇾ Potion making
xxx𝒲𝑒𝒶𝓀𝓃𝑒𝓈𝓈𝑒𝓈xxx xxxxx⇾ Leading xxxxx⇾ Sitting still
xxx𝒟𝑒𝓈𝒾𝓇𝑒𝓈xxx xxxxx⇾ A nice potion garden xxxxx⇾ Fast car
xxx𝐹𝑒𝒶𝓇𝓈xxx xxxxx⇾ Permanent injury xxxxx⇾ Clowns
xxxℬ𝓲𝓸𝓰𝓻𝓪𝓹𝓱𝔂xxx
xxx𝒞𝒽𝒾𝓁𝒹𝒽𝑜𝑜𝒹xxx xxxKavi Bhattacharrya is the last child of Arjun and Chanda and the youngest sibling of Fatima and Vikram. The youngest of the family, he was barely old enough to understand what happened when Fatima did not receive her Hogwarts letter, but was old enough to miss his brother when he started going to school. As Kavi was approaching his eleventh birthday, he began to worry he was a squib like his mother and sister, since he didn't have any show of magic. However, on his birthday, an owl arrived with his Hogwarts letter and Kavi was overjoyed. xxx𝒮𝒸𝒽𝑜𝑜𝓁 𝒴𝑒𝒶𝓇𝓈xxx xxxWhen he reached Hogwarts, the Sorting Hat placed him in Hufflepuff, which made him a little sad because he wanted to be in the same house as his brother. But he quickly realized his best potential to grow came from Hufflepuff house. He tried out for Quidditch and landed on the reserve team, but that didn't bother him too much. Vik had spent two years on the reserve team before playing for the main team...
xxxKavi tried out for the Quidditch team again in second year and still found himself on the practice team, but he rather enjoyed the game and so he was okay getting some exposure. Besides, if someone needed him, he'd be there. On one jog alone, he met and befriended Tambry Hattley. Despite being a second year already, she was the first friend he'd made at the school.
xxxIn third year, Kavi once again tried out for the team but as seeker instead. He didn't make the main team, but did wind up playing in a game as a substitute beater. He also played beater in the scrimmage game. His friend Tambry also confessed she had a crush on him and asked him on a date. They went on a date to Hogsmeade and wound up confirming a relationship.
xxxFourth year was exciting for Kavi, since he was starting to make real friends and he had a girlfriend. He once again played on the reserve team, but this year when he signed up for the scrimmage game, he was in the Seeker position. He actually led the team to victory, successfully catching the snitch in his first try as Seeker. He also attended the Flower Dance with his girlfriend and had a lot of fun dancing with her.
xxxSummer started off very weird for Kavi. First, Vikram not only admitted to dating Csuri, but that she was pregnant with their child. And it wasn't like it was new either, apparently she was about five months in. Then they rushed an engagement and a marriage and before Kavi knew it, he had a new sister. Starting school, Kavi was moved to the main team in Quidditch playing Seeker. However, he didn't do very well. Over winter break he became an uncle when Tatiana was born. His Quidditch season ended 0-3 and he switched his focus to exams, where he achieved very good grades.
xxxSixth year was exciting for Kavi, between NEWT level classes, a budding social life, and Quidditch. He spent a lot of time with his girlfriend in between focusing on his studies and practicing for Quidditch. He won the first game, lost the second, but won the third and thanks to other players on the team, the Hufflepuff team won the Quidditch cup for the first time in a bazillion years. xxx𝒜𝒹𝓊𝓁𝓉𝒽𝑜𝑜𝒹xxx
Post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post
Post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post
Post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post
Post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post
Post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post
Post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post
Post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post
Post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post
Post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post
Post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post
Post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post
Post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post post